ЭХНЭР НӨХӨР ХОЁР ЦЭЭРТЭЙ ГАЗАР ЭР ЭМИЙН АЖИЛ ХИЙЧИХЖЭЭ… ГЭТЭЛ ЯГ ТЭР ГАЗАР НЬ ЖАЛГА ДАГАСАН “ГҮЙДЛИЙН СУДАЛ” БАЙСНЫГ ТЭД МЭДСЭНГҮЙ…

Цэвээнравдан, Долгорсүрэн хоёрын амьдралд тэр хүртэл хүний амнаас сонсоод итгэмээргүй зүйл тохиолдож байсангүй, хэрэлдэх үедээ хэрэлдэж, сайхан үедээ инээлдэж явдаг бусдын л адил эхнэр нөхөр хоёр байлаа. Цэвээнравдан хааяа найз нөхөдтэйгөө нийлж архи дарс уучихдаг ч гэртээ агсам тавьдаггүй, Долгор ч нөхрийнхөө аашийг мэддэг болохоор “За чи одоо болно шүү, маргааш толгойгоо бариад хэвтэв дээ” гэж үглээд л өнгөрнө. Хоёул хөдөө явах дуртай, боломж гарвал машинаа унаад хотын чимээнээс холдож салхинд гарах бөгөөд зам зуур таарсан овоонд чулуу нэмээд, идээнийхээ дээжээс өргөчихөөд цааш явдаг хүмүүс байв. Харин хожим Долгор “Тэр өдөр бид хоёр тэр овоон дээр ерөөсөө зогсоогүй бол өнөөдөр амьдрал маань ямар байх байсан бол гэж одоо ч боддог” хэмээн ярьсан гэдэг.

Тэр явдал намрын эхэн сарын нэгэн орой болсон бөгөөд хоёул аймгийн төвөөс буцах замдаа нар уулын цаагуур орчихоос өмнө нэгэн өндөрлөгийн овоон дээр гарч амрахаар машинаа зогсоожээ. Замын турш хөгжилдөж явсан Цэвээнравдан машинаасаа буугаад “Эндээс чинь ёстой хамаг юм алган дээр байгаа юм шиг харагдаж байна шүү” гэхэд Долгор араас нь хүрмээ нөмөрсөөр гарч ирээд “Салхи нь ямар хүйтэн юм бэ, удахгүй явъя” гэж байв. Овоо нь замаас нэлээд дээш, эргэн тойрондоо хүн айлын бараагүй, нэг талдаа чулуурхаг жалга руу огцом унасан газар байсан бөгөөд хөх, цагаан хадаг салхинд сэмэртлээ гандаж, чулуун завсар нь хуучирсан архины шил, хэдэн зоос харагдана. Долгор овоог нар зөв тойрох зуураа жалганы доороос чулуу өнхрөх шиг торхийх чимээ нэг сонссон ч “ямаа л байгаа биз” гэж бодоод нөхөртөө хэлсэнгүй.

Тэд машиндаа буцаж ороод хэсэг суухад Цэвээнравдан явъя гэхийн оронд эхнэрээ тэвэрч үнсээд эхэлсэн бөгөөд Долгор эхэндээ инээгээд “Хөөе, болиоч ээ, хаана байгаагаа хар л даа” хэмээн түлхжээ. “Энд хэн байгаа юм бэ дээ, хүн амьтан ч алга” гэж Цэвээнравдан тоглоом шоглоомоор хэлэхэд Долгор “Хүн байхгүй ч овоо байна, явъя аа” гэсэн ч нөхрийнхөө эрхлэлтийг удалгүй хорьсонгүй. Тэр хоёрын хэн хэн нь хожим яг юу бодож тийм үйл хийснээ тайлбарлаж чаддаггүй бөгөөд Долгорын хэлснээр тухайн мөчид бие нь өөрийнх нь мэдэлгүй халуу дүүгэж, урьд өмнө байгаагүйгээр огцом сэрэл хөдөлсөн гэдэг. Ингээд хүн амьтангүй уулын оройд, тахиж шүтэж ирсэн овооноос хэдхэн алхмын зайд эхнэр нөхөр хоёр арга билгийн хавьтал үйлдсэн нь хожмын бүх явдлын эхлэл болсон юм.

Гэтэл яг дундаас нь Цэвээнравдангийн бие гэнэт хөшиж, Долгор эхэндээ нөхрөө тоглоод байна гэж бодсон ч царай руу нь хараад нэг л биш болсныг мэджээ. Цэвээнравдан эхнэрийнхээ мөрний дээгүүр машины цонхны цаадах жалга руу нүд салгалгүй ширтэж байснаа ам нь өөрийн мэдэлгүй том ангайж, хоолойноос нь хүн хашхирч байгаа гэхэд хэцүү нэг сөөнгө авиа гарсан байна. “Цэвээнээ, яав аа, хөөе!” гэж Долгор сандарч татахад нөхрийнх нь хоёр гар чангарч, бүх бие нь нэг удаа хүчтэй татвалзсанаа...