Эхнэртээ шинэ шөл уулгах гэж гөрөөс бууджээ… Тэр шөнө эхнэр нь өлгийтэй үрээ тогоонд хийчихсэн сууж байв..

Эхнэртээ шинэ шөл уулгах гэж гөрөөс бууджээ… Тэр шөнө эхнэр нь өлгийтэй үрээ тогоонд хийчихсэн сууж байв...😳😳
Хангайн нурууны ар хормойд, ой мод уулын бэлтэйгээ нийлсэн нэгэн бөглүү аманд Дамба гэх анчин эхнэр Сэмжид, хэдэн бор хүүхдийн хамт амьдардаг байжээ. Тэднийх мал хөрөнгө гэхээр юмгүй, хотонд нь ганц хар ямаа л орой бүр майлан ирж, гэрийн хаяанд эвэр модоо шөргөөж хонодог ядуу айл байв. Гэвч Дамба гар хоосон суудаг эр биш, ой модоор хавх тавьж, ан гөрөө хийж, олдсон тарвага зурам, туулай гөрөөсөөр гэрийнхнийхээ ходоодыг борлуулна. Бууны хараа сайн, мөр шинжихдээ гаргууд болохоор саахалтынхан нь хүртэл “Дамба ойд орсон бол хоосон ирэхгүй” гэдэг байжээ.
Гагцхүү Дамбын ан гөрөө хэтэрхий ихэдсэн нь нутгийн хөгшчүүлийн санааг зовоодог байж. Улирал цаг, төлтэй хээлтэйг ч нэг их ялгахгүй, гэрийнхээ амнаас эхлээд уулын арын битүү ой хүртэл хавх тавьчихдаг түүнийг Цэрэн өвгөн нэг удаа зам дээр тосож, “Хүү минь, хоногийн хоол хэцүүг мэдэлгүй яах вэ, гэхдээ уулын амьтан болгон эзэнгүй биш шүү” гэж хэлжээ. Дамба инээж, мөрөндөө үүрсэн буугаа зассанаа “Өвгөн ах минь, лус савдаг манай хүүхдүүдэд гурил авчирч өгөхгүйгээс хойш би өөрөө л аргална даа” гэсэн гэдэг. Цэрэн өвгөн тэгэхэд инээгээгүй бөгөөд хэсэг дуугүй харснаа “Лус хилэгнэвэл нүдгүй гэдэг юм, Дамба минь, чамайг ч ялгахгүй, үрийг чинь ч ялгахгүй” гэж араас нь хэлсэн аж.
Дамба тэр үгийг чихнийхээ хажуугаар өнгөрөөжээ. Ядуу айлын хүүхдүүд өлсөхөд уулын эзэн, усны савдаг гэж айж суух зав түүнд байсангүй, харин Сэмжид хааяа нөхрийнхөө авчирсан ангийн махыг тогоонд хийхдээ чимээгүйхэн сүү өргөж, галынхаа захад жаахан өөх тавьдаг байв. “Чи бас Цэрэн өвгөний үгэнд орчихов уу?” гэж Дамба шоолоход Сэмжид “Итгэсэндээ биш ээ, цээртэй юманд цээртэй л байя” гэдэг байжээ. Харин тэдний ганц хар ямаа ангийн мах гэрт орж ирсэн орой бүр яагаад ч юм хотондоо тогтохгүй, уяагаа тойрон хөрс малтаж, гэрийн үүд рүү удаан ширтдэгийг хэн ч нэг их тоодоггүй байв.
Тэр жил өвөл хатуухан болж, хаврын урь орсон ч айлуудын хүнс нимгэрчээ. Яг тэр үед Сэмжид хамгийн бага хүүхдээ төрүүлж, бие нь тэнхрээгүй, нүүр нь цонхийж, орноосоо арайхийн өндийх болсон байлаа. Өлгийтэй нярай шөнөжин часхийн уйлахад ах эгч нар нь ээлжилж бүүвэйлнэ, харин Сэмжидэд уулгах шинэ шөл байтугай тогоонд хийх өөх ч бараг дууссан гэдэг. Нэг өглөө Дамба эхнэрийнхээ цонхийсон царайг удаан харж сууснаа буугаа авч...